Recent Posts

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą portret. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą portret. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 29 grudnia 2016

Portret niemowlęcy


Opuchnięte i skurczone twarzyczki niemowląt to zaczyn, z którego dopiero wyklują się normalne rysy twarzy. Nie przeczę, że istnieją artyści, którzy potrafią oddać na płótnie uroki osobników od niedawna przebywających na tym świecie, niestety jednak, ja mam z tym trudności. Malowanie noworodków i niemowląt to dla mnie jedno z trudniejszych wyzwań portretowych (nie licząc odtwarzania postaci ze zdjęcia legitymacyjnego...). Nie dość, że wszystkie bobasy wyglądają dla mnie prawie tak samo, to próba detalicznego oddania ich zmarszczek, fałdek i opuchlizn łatwo może skończyć się tak:

środa, 3 września 2014

Historia pewnego portretu rodzinnego




Kilka lat temu otrzymałam miłe zlecenie wykonania portretu rodzinnego. Prezent dla dziadków od wnusiów, przedstawiający wizerunek zbiorowy najmłodszych przedstawicieli rodu. Jedna z wnuczek to moja koleżanka. Historia tego obrazu jest całkowitym zaprzeczeniem moich doświadczeń i zaleceń z posta Jak zrobić dobrą fotografię do portretu.

poniedziałek, 25 sierpnia 2014

Jak zrobić dobre zdjęcie do portretu


Ulubiona modelka

Niewiele osób zdaje sobie sprawę na ile docelowa jakość portretu malarskiego zależy od fotografii modela. 

Zdjęcia, z których maluję, dzielę na dwie kategorie: wykonywane przeze mnie samodzielnie oraz te, które dostaję od zleceniodawcy lub znajduję w internecie. 
Jeśli mam możliwość, staram się sama zrobić sesję fotograficzną pod portret, gdyż zdarza się, że zleceniodawcy dostarczają mi zdjęcia, z których korzystanie przypomina rzeźbienie w przysłowiowym gównie. Nie mówię, że się nie da z malować ze słabej jakości zdjęć. Wszystko się da, ale efekt nigdy nie będzie powalający. Oto zatem proste wskazówki, jak wykonać fotkę doskonałą dla malarki.

środa, 16 lipca 2014

Autoportret w stylu goth


Mam słabość do kiczowatej, przerysowanej subkultury goth. Za młodu uwielbiałam odziewać się jedynie w czerń, szczytem stylu były powłóczyste suknie, krwiste dodatki, gorsety i demoniczny makijaż. Upływ lat zweryfikował te upodobania. Wygoda zwyciężyła, pancerze poszły w kąt i nic już chyba (nawet udział w Castle Party) nie zmobilizowałoby mnie do wbicia się w te niewygodne ciuchy.

czwartek, 3 lipca 2014

Granice autoekshibicjonizmu w sztuce



Gdy artysta potrafi opowiadać o sobie szczerze i bez wstydu, moje odczucia balansują najczęściej na granicy zbulwersowania i zachwytu. Zwłaszcza, jeśli jest to opowieść o zabarwieniu erotycznym. Powstaje u mnie połączenie myśli „jak to, to ona/on się nie wstydzi?” z „to jest świetne, też bym tak chciała”.


Dla mnie, ekspozycja każdego, nawet najbardziej powściągliwego obrazu, jest już ekshibicjonizmem, który trochę odchorowuję. Ciągle obawiam się, że gdyby ktoś pofatygował się przeanalizować moją twórczość, odkryłby jakąś straszną i żenującą prawdę o mnie, której nawet ja sama nie znam. 


Poniżej przedstawiam subiektywny wybór prac, które bardzo mi się podobają, ale znajdują się poza moją granicą autoekshibicjonizmu i na razie nie potrafię jej przekroczyć.


czwartek, 26 czerwca 2014

Wypadek z pierniczkami alpejskimi

W każdej rodzinie, również w mojej, zdarzają się przeróżne animozje. Tak się składa, że uwielbiana przeze mnie babcia, nie była jednakowo ceniona przez wszystkich członków swojej familii.
Onegdaj zdarzyło się, iż osoba żywiąca do babci szczególną niechęć, dostrzegła w moim pokoju prawie ukończony portret obiektu swej nienawiści...

piątek, 13 czerwca 2014

Ściana ku czci Celiny



To jest ściana w moim mieszkaniu, usytuowana na wprost drzwi wejściowych. Odwiedzające mnie osoby, od razu wchodzą w kontakt z taką oto ekspozycją i od czasu do czasu czynią na głos spostrzeżenie, że dziwnym im się zdaje, iż mam całą ścianę poświęconą kontemplacji urody jakiejś nieznanej dziewczyny. I dlaczego nie powieszę sobie na przykład swoich autoportretów, których ci u mnie bez liku? To chyba logiczne że w domu powinien wisieć portret gospodarza, czy gospodyni (w sypialni oczywiście akt). Albo czemu nie zawiśnie pejzaż lub abstrakcja w ciepłych barwach? Zamiast tego, czczę Celinę niczym bożka na ołtarzu obok TV i eksponuję w najważniejszym punkcie domu. Pojawiają się też pytania o co chodzi z tymi ruskimi napisami.

wtorek, 10 czerwca 2014

Portrety z Fajum

Źródło: www.perankhgroup.com
Mimo iż fajumskie portrety trumienne pochodzą z zamierzchłych czasów (I i II wiek n.e.), zwracają uwagę dziwnie współczesnym stylem malowania. Cechuje je niezwykły realizm. Każda twarz jest inna, choć łączą je duże ciemne oczy, spoglądające na nas smutno i spokojnie z dalekiej przeszłości. 

wtorek, 3 czerwca 2014

Czy można malować z fotografii?

"Wodnik" -  po lewej stronie modelka w pracowni, po prawej gotowy obraz

Pytanie czy malarzowi wypada malować z fotografii, zamiast z natury, pojawiało się w moim życiu często. Odpowiedź na nie brzmi: najczęściej MUSI. Zwłaszcza jeśli chce malować portrety. Bo nikt nie ma czasu aby pozować na żywo.

piątek, 23 maja 2014

KLOCUSIE




KLOCUSIE to projekt artystyczny, który chcę zrealizować z zastosowaniem gry terenowej, zwanej geocachingiem. Chcę połączyć przyjemne (czyli spacery i poszukiwania) z pożytecznym (czyli z malowaniem). Albo pożyteczne (ruch, zdobywanie wiedzy) z przyjemnym (malowanie). A właściwie, gdyby się dobrze nad moimi upodobaniami zastanowić, to przyjemne z przyjemnym. 
 

czwartek, 8 maja 2014

Najczęściej portretowana modelka



Jeśli jakaś istota ludzka płci żeńskiej chce mi pozować, to stawiam jeden podstawowy warunek: długie włosy. I odwrotnie, kiedy ja chcę kogoś malować, to można założyć od razu, że pożądana przeze mnie modelka może pochwalić się bujną retro grzywą. Wszystkim współczesnym asymetrycznym, krótkim fryzurom mówię zdecydowane nie. Nie podoba mi się to na obrazach, i chociaż nie przeczę, że niektórym kobietom bardziej do twarzy w krótkich włosach, to nie potrafię dopasować takiego wyglądu do moich wizji. Gdy maluję portret na zlecenie wówczas nie komentuję fryzury osoby portretowanej i chociaż pracuję, rzec by można, w „utrudnionych” warunkach, staram się jak najwierniej i trzymając się swojego stylu, oddać wizerunek osoby, która zleca taką pracę.

wtorek, 29 kwietnia 2014

Ulubiony model - ascetyczny Jerzy

Lubię portretować mężczyzn szczupłych a nawet z lekka wysuszonych, toteż ascetyczny Jerzy, jako model, sprawdza się idealnie. Zapadnięte policzki, wyraziste oczy, styl średniowiecznego pustelnika, a do tego, mimo pozornego blasku pierwszej młodości, dziwna starość mentalna. Zrzędliwość i brak wyrozumiałości dla mojej sztuki. Pozowanie z łaski, ze zniecierpliwieniem, w najlepszym przypadku od niechcenia.